Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
18 / 3 / 2024

Το καρναβάλι χτες στην Αθήνα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Προσωπικά, δεν θυμάμαι ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες να έχει γίνει τίποτα παρόμοιο, και ελπίζω να επαναληφθεί.

Ξεκίνησε από το Σύνταγμα και κατέβηκε στην Ερμού, όπου είδαμε κάτι σκηνές με καταπληκτικούς ζογκλέρ, θεές ντυμένες με φτερά, και εκθαμβωτικές χορεύτριες με σημαίες και πέπλα:

Ακόμα και επίδειξη πολεμικών τεχνών είχε μες στη μέση του δρόμου από αυτούς τους δύο άντρακλες με τα εξωφρενικά σώματα που νομίζεις ότι βγήκαν από ιστορία με τον Σεβάχ τον Θαλασσινό.

Και ορισμένα από τα άτομα της συνοδίας είχαν... τρομερό ύψος.

Κατέβηκαν προς το Μοναστηράκι, κι εμείς μαζί τους...

Φτάσαμε βράδυ εκεί.

Μετά ακολούθησαν κάποια άλλα δρώμενα στη σκηνή που είχε ετοιμαστεί. Και σε κάποια στιγμή εμφανίστηκε και ο μάγος Όσκαρ, που τα κόλπα που έκανε, για να είμαι ειλικρινής, μου φάνηκαν λιγάκι απλά και προβλεπόμενα για θαυματοποιό, όλα sleight-of-hand, πράγματα που έβγαζε/έβαζε από τα μανίκια του. Ειδικά το τελευταίο που, τραβώντας τα μαντίλια, πήρε το σουτιέν εκείνης της γυναίκας μέσα από τη μπλούζα της ήταν καταφανές ότι δεν ήταν το δικό της σουτιέν αλλά ένα άλλο που ο ίδιος είχε βάλει μέσα όταν την πασπάτευε κάτω από τη μπλούζα. Ποιος δεν κατάλαβε αυτό το κόλπο; Και μετά, μας είπε να υψώσουμε τα χέρια, να καλέσουμε τον Βούδα, και να φέρουμε το όνομά μας στο μυαλό μας· και μας υποσχέθηκε πως θα εμφανιστεί σύντομα στην παλάμη μας το πρώτο γράμμα του ονόματός μας. Εγώ, πάντως, δεν είδα να εμφανίζεται τίποτα στη δική μου παλάμη. Μάλλον, ο Βούδας δεν με άκουσε...

Το αποκορύφωμα, όμως, της βραδιάς ήταν οι χορευτές της φωτιάς. Οι κοπελιές ήταν ακολασία, και ο τύπος σε άφηνε με το στόμα ανοιχτό. Παραθέτω κάποιες εικόνες που δεν μπορούν να δείξουν καθόλου σωστά την πραγματικότητα του θεάματος.

Φυσικά, έχω τραβήξει βίντεο από την αρχή του καρναβαλιού ώς το τέλος, αλλά δεν μπορώ τώρα να το ανεβάσω εδώ, γιατί είναι μεγάλο.

Ένα, όμως, έχω να πω: τρομερό event. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα στους δρόμους της Αθήνας. Εύχομαι να γίνουν κι άλλα τέτοια. Ένα πελώριο ΜΠΡΑΒΟ σε όλους!

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]